Rafał Boettner – Łubowski „Cytacje”

Rafał Boettner – Łubowski „Cytacje”

Od 18 kwietnia 2008 roku można oglądać w Małej Galerii BWA przy ul Boh. Stalingradu w Pile wystawę Rafała Boettnera-Łubowskiego pod tytułem „Cytacje”. Zgromadzono na niej prace graficzne, rysunki i rzeźby.

 

Rafał Boettner-Łubowski to artysta rzeźbiarz, również krytyk i teoretyk sztuki. Studiował w latach 1994–2000 w Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu na Wydziale Malarstwa, Grafiki i Rzeźby oraz na Wydziale Edukacji Artystycznej. Uzyskał dyplom z wyróżnieniem w zakresie rzeźby w Pracowni Rzeźby prof. Józefa Petruka. Tworzy instalacje, obiekty i kompozycje rzeźbiarskie utrzymane w poetyce klasycznego posągu. W swojej sztuce odnosi się także do wybranych możliwości technik cyfrowych. Jest także autorem prac z dziedziny grafiki i rysunku. Bardzo często inspiracją dla jego wypowiedzi twórczych jest szeroko rozumiana tradycja artystyczna: antyczna, nowożytna i XIX-wieczna, z którą autor koresponduje, ale i w rozmaity sposób polemizuje. Jako teoretyk sztuki, Rafał Boettner-Łubowski przede wszystkim poświęca się refleksji na temat estetyki i historii rzeźby. Swoje rozważania od 2003 roku cyklicznie publikuje na łamach Kwartalnika Rzeźby „Orońsko”. Poza tym bardzo ważnym tematem jego teoretycznych rozważań jest problematyka cytatu i praktyk twórczego artystycznego naśladownictwa w sztuce. Laureat kilku stypendiów artystycznych, między innymi Stypendium dla Młodych Twórców Kapituły Miasta Poznania (1999) i Stypendium Ministra Kultury Funduszu Promocji Twórczości (2005). Swoje prace prezentował na 12 wystawach indywidualnych i 30 wystawach zbiorowych. Prace artysty znajdują się w kolekcjach prywatnych, między innymi w kolekcji znanego kreatora mody Pierre’a Cardina.

W moim ogródku W moim ogródku

Prace Rafała Boettnera-Łubowskiego posiadają rodowód w antycznym i klasycystycznym rozumieniu piękna. Artysta wielokrotnie, niemal wprost, nawiązuje do akademickich przedstawień, będących podwalinami sztuki zachodnio-europejskiej. Jednak to, co wydaje się o wiele bardziej istotne w jego poszukiwaniach, to rodzaj semiologicznej analizy przedmiotu względem „antycznego piękna”. Samo pojęcie-słowo: „antyczne piękno” jest przeze mnie celowo zawarte w cudzysłów, gdyż jest ono wyraźnie poróżnione kontekstem surowej rzeczywistości. Rzeczywistość przejawia się jako prosty przedmiot. W swoich realizacjach Boettner-Łubowski używa przedmiotów wprost z ulicy, co ciekawsze są to przedmioty o wyraźnej, surowej etymologii (kostka brukowa, żeliwna pokrywa studzienki kanalizacyjnej, szare, grubo tkane płótno). Przybliża to artystę do realizacji artystów z kręgu włoskiej fali sztuki ubogiej, gdzie antyk grał równie znaczące odniesienie dla przygnębiającej ówcześnie włoskiej rzeczywistości lat 60. Boettner-Łubowski mimo wszystko jest rzeźbiarzem, który używa rzeźb jako przedmiotów. Nierzadko rzeźba-przedmiot jest jawnym zapożyczeniem-kopią z całym zapleczem religijnych, mitologicznych i historycznych znaczeń. Warty podkreślenia jest rodzaj gry; nie tyle ikonograficznej, jak to artysta zawarł w tytule jednej z prezentowanych prac, ale semiologicznej, gdyż pole znaczeniowe prac wychodzi poza granice sztuki. Sens prac budowany jest przez kontekst.

Paweł Polus

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.

Skip to content